ทัวร์ช็อปแบบAmๆ

11 05 2008

 

หลังจากห้าวัน(จันทร์ถึงศุกร์)แห่งการบริโภคเปเปอร์ได้สิ้นสุดลงไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ชีวิตก็เปลี่ยนโหมดทันที อ่าา.. ไม่ใช่ว่าเรื่องที่ทำมันไม่สนุกนะ แต่มันเร่ิมหมดแรงแล้วตะหาก คนเราก็ต้องการพักผ่อนน่ะจริงมะ ว่าแล้วเราก็รวบกองกระดาษบนโต๊ะให้กลับเข้าที่ หายใจลึกๆ แล้วก็ไปนอนดูทีวีให้สะจาย..

จนเช้าวันเสาร์ ตื่นมาก็เกือบสิบโมง ก็นึกออกว่าเฮ้ย มีหนังของยุนอึนเฮ วันนี้นี่นา ก็รีบตะเกียกตะกายขึ้นมาเปิดทีวี..

วันนี้อึนเฮแต่งตัวไม่ค่อยโดนเท่าไร นึกถึงวันก่อน เสื้อยืดขาว สวมทับด้วยเสื้อยืดกั๊กมีฮูทสีเทา อันนั้นน่ะโดนกว่า มันดูแล้วเรียบ แต่ดูดี (คิดดูว่าติดใจมากจนเข้าไปหาข้อมูลต่อในเว็บ ปรากฎว่า เจ๊อึนเฮ เค้าแต่งตัวแนวนี้ทั้งเรื่อง!!)

หลังจากดูหนังจบ ต่อด้วยเพลงแบบนอนสต็อปจากช่องทรูมิวสิค (คือบังเอิญว่ามีช่วงเพลงเอเชีย) จนเกือบบ่ายสอง!!! เล่นเอาตาแฉะตัวเปื่อย?? (เพราะอากาศร้อนเฟ่ย) ก็มาคิดได้ว่า นี่มันจะหมดวันแล้ว ต้องหาอะไรทำซักหน่อย

“ไปช็อปปิ้งกัน.. อยากได้เสื้ออึนเฮ!!!”

ว่าแล้วก็โทรลากเพื่อนใกล้ตัวก่อนเลย พอดีมันว่างก็เลยเสร็จเรา เป้าหมายของเราคือ ตลาดมือสอง! ของไม่ต้องใหม่ แต่ต้องมีคุณภาพ และราคาถูก.. 

สำหรับใครที่ยังไม่เคยไป “ตลาดมือสอง” อยู่กลางดงตลาดวังหลัง(ศิริราช)ที่นี่เค้าก็มีแม่ค้าแม่ขาย พกพาเอาของใช้สารพัดตั้งแต่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เข็มขัด กางเกง ฯลฯ.. มาขายกันอย่างถาวร ของที่ขายก็มีทั้งเน่า! แบบไม่เหลือซาก แต่ก็ถูกใจพวกชอบของโทรม มีทั้งของระดับพอดูได้ จนถึงสภาพดี ราคาก็แตกต่างกันไป แต่ส่วนใหญ่เท่าที่สังเกตนะ สิ่งที่เป็นเสน่ห์ของของมือสองนี่ก็คงเป็นความแปลก และความเป็นสินค้าแบรนด์ ที่พวกเราสามารถซื้อกันในราคาถูกนั่นแหล่ะ

แต่ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ใหญ่ที่สุดหรอก เคยถามแม่ค้าเค้าบอกว่าถ้าอยากเอาแบบใหญ่ๆเยอะๆ ก็คงต้องตามกันไปถึงตลาดโรงเกลือ ชายแดนกัมพูชานั่นแหล่ะ ที่นั่นก็เป็นที่ขายส่งขนาดใหญ่ พ่อค้าแม่ขายก็ไปรับของมา ไปแย่งกันเลือกแล้วก็เอามาซัก แช่น้ำยา ตากแดด แล้วก็เอาไปขายตามตลาดนัด ฯลฯ แม่ค้าเค้าบอกว่าถ้าจะไปเอง ก็อาจได้เลือก แต่ว่าของที่ได้ก็สกปรก เลือกได้ไม่มากเพราะเค้าไม่ค่อยให้เลือก เค้าเน้นขายส่ง ถ้าเลือกก็ต้องไปซื้อปลีกผ่านแม่ค้าแถวนั้นอีกทีน่ะ

อย่าว่ากระไร ที่นั่นเหมือนเป็นสวรรค์เล็กๆของเรา อา.. เพื่อนหลายคนอาจร้องอี๊.. แกซื้อของมือสองเรอะ แต่เราก็พอใจเพราะราคากับแบบเสื้อ แถมซื้อมาแล้วก็เอามาตัดมาดัดแปลงได้โดยไม่ต้องเสียดาย แถมได้เสื้อผ้าถูกใจอีกต่างหาก ส่วนเรื่องความสะอาดก็ไม่ต้องห่วง จับต้มน้ำเดือดสิบนาที ซักแฟ้บต่ออีก ตากแดดต่อ แถมยังได้ความจากรุ่นพ่อแม่มาด้วยอีกว่า พวกเค้าก็ทำกันมาไม่น้อยแล้ว เรื่องซื้อเสื้อผ้ามือสองน่ะ ก็เพราะมันถูกไง สมัยก่อนไม่มีตังค์ อยากมีเสื้อผ้าแปลกๆดีๆ ก็ต้องอย่างนี้หล่ะ🙂

อ้อ.. แต่ถ้าเดินตลาดวังหลังเดี๋ยวนี้ รู้สึกว่าพวกแม่ค้าแถวหน้าที่ขายเสื้อผ้าใหม่ๆกัน ก็เร่ิมเปิดวงของมือสองมากขึ้น จนเรียกได้ว่าเดินตลอดซอย ก็ผ่านซุ้มมือสองนับไม่ถ้วน แถมผู้คนก็ขยันรุมทึ้งกันทำเอาเจ้าของร้านยิ้มน้อยใหญ่กันไปมากมาย

อืม.. แต่ของมือสองก็มีหลายระดับนะอย่าลืม แบบที่ตัวละสิบบาทยื่สิบบาท บางทีก็แทบจะซื้อไปทำผ้าขี้ริ้วได้เลย (ถ้าผ้ามันดีพอ ก็คงคุ้มอยู่) ส่วนของใหม่ๆ ที่แม่ค้าเค้าจะเรียกว่า “ของลงใหม่” อันนี้ก็ค่อยน่าสนใจ ของจะมีให้เลือกเยอะ แล้วราคาก็แพงหน่อย ถ้าอย่างเสี้อผ้าก็จะประมาณตัวละแปดสิบถึงร้อย แต่ถ้าพอนานวันหน่อย (ประมาณวันพุธ ของแต่ละอาทิตย์) ก็จะราคาลดลงครึ่งๆ วันนั้นเค้าก็จะเรียกกันเป็นตลาดนัดราคาย่อมเยา..

ออ.. แถวนั้นมีซอกตลาด “แน้วแนว” ด้วย วันก่อนเคยเดินหลงเข้าไป อย่างกับหลงป่า ประมาณว่าไม่ใช่ป่าเดียวกัน! ก็ขายของสำหรับเด็กแนวแหล่ะ ญ ขาสั้นหัวฟู ช ลายสักหัวถักเปีย แหะๆ ประมาณนั้น.. ใครชอบ ใครสน ก็เดินหลงไปดูเอาแล้วกัน!!

จบจากตลาดวังหลัง อาจจะได้ของกินติดมือกลับไปบ้างนะ แต่หากให้ต้องเล่าถึงของกินในตลาดแล้วเนี่ย คงอีกหลายหน้าแน่ๆ ตอนนี้เราก็จะพาข้ามฝั่งไปท่าพระจันทร์ก่อน ไปดูของกระจุกกระจิกนิดหน่อยที่ลานข้างธรรมศาสตร์ แล้วก็นั่งรถ 53 ผ่านสนามหลวงตัดเข้าไปตลาด “บางลำพู” กัน

ที่นี่.. เราก็ไม่เชี่ยวชาญหรอกนะ แต่ที่ชอบเพราะมีเสื้อผ้าเยอะสะใจดี แต่ก็มักจะเป็นเสื้อแบบธรรมดา เช่นเสื้อยืดคละลาย เสื้อเชิ๊ต นักศึกษา เสื้อคนมีอายุ ชุดนอน ฯลฯ ก็ถือเป็นตลาดของคนที่มีเป้าหมายว่าจะซื้อเสื้ออะไรแล้ว เพราะราคาที่นี่ก็ถูก แต่สำคัญคือมีของอร่อย! ขาย..

อ้อ.. แนะนำนิดหน่อย ถ้าอยากซื้อเสื้อผ้ายกโหล ก็ต้องโบ๊เบ๊ ไม่งั้นก็ประตูน้ำ ถ้าชอบแบบอินเทรนด์ ก็ต้องประตูน้ำแพลทธินัม แต่ถ้าเสื้อผ้าทั่วไปแต่มีร้านดีๆให้เลือกเยอะ ก็ต้องบางลำพูนี่หล่ะ

อีกอย่างที่เราชอบบางลำพูเนี่ย ก็คือหาของประดิษฐ์ง่าย อยากทำพวกปักครอสติซ ดินญี่ปุ่น หรือดอกไม้ประดิษฐ์ ก็ที่นี่แหล่ะ เยอะดี!ถูกด้วย!!

เฮ้อ.. เดินมาสี่ชั่วโมงติด ก็เร่ิมล้าซะแล้ว เราได้เสื้อฮูทดั่งใจอยาก ได้สีน้ำมันกล่องลดราคา ส่วนเพื่อนที่มาด้วย ก็ได้รองเท้าทำงานถูกใจ พร้อมกระดาษวาดรูป-เขียนราคาถูกไปด้วย นี่ถ้าได้โดนัทน้ำตาลอีกซักถุงคงจะสุดยอดดดเลย!!! 55 

ว่างๆ เราคงจะทำสารคดี เที่ยวๆ กินๆ แบบถูกๆ (แอ๋มๆ) ให้ละเอียดกว่านี้ กะว่าจะเก็บข้อมูลให้ได้เยอะๆก่อน เอาแบบว่าพาเพื่อนไปเดินเที่ยวได้อย่างสนุกสนานเริงใจ…

ขอบคุณขอรับที่ติดตาม 

 


คำสั่งกระทำ

Information

3 responses

11 06 2008
lala

ช๊อบชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

15 09 2008
Nonbiri

โฮะ….เจ๋งๆๆๆ
รู้ลึกรู้จริงจริงๆเลยแอ๋ม!!
วันหลังต้องไปมั่งซะแร้ววว ฮุฮุ
วันนี้เราไปเดินตลาดคลองสานมา ซึ่งไม่ใช่แหล่งมือสองอะไรหรอกนะ แต่เดี๊ยนก็ยังอุตส่าห์สอยเสื้อมือสองยี่ห้อญี่ปุ่นมาได้ 2 ตัว ฮิฮิ
(ตัวละร้อยกว่าบาทแน่ะ… ไม่ค่อยถูกเลยเนอะ)

พออ่านมาถึงท้ายๆ แอบงงนิดๆ
คือวังหลังเนี่ยเป็นแหล่งอุปกรณ์วาดรูปด้วยเหรอ??

เรากำลังว่าจะซื้ออุปกรณ์วาดสีน้ำมันล่ะ จะไปหาที่เรียนที่ศิลปากร
แอ๋มก็ชอบวาดสีน้ำมันเหรอ หัดเองปะ หรือว่าไปเรียนที่ไหน…

16 09 2008
aree17

อ้อ.. จากตั้งฮั่วเส็ง(บางลำพู) ล่ะ
ของที่นั่นเค้าลดราคาน่ะ.. ไม่อยากบอกว่าป่านนี้ยังไม่ได้แกะกล่องเลย เอิ๊กๆ.. -,-”

ไปด้วยจิๆ แต่ไม่รุจะว่างเหมือนกันมั้ย.. เราเคยให้เพื่อนสอนน่ะ เพื่อนเค้าไปเรียนมาอย่างแพง (อย่างว่าแหล่ะ สีนำ้มันเหมือนเป็นศิลปะชนชั้นสูง) แต่เนื่องจากอุปกรณ์แพงมากกกกก!!! ที่ทำให้เรายังไม่ได้แกะกล่อง ก็เป็นเพราะว่า มะมีกะตังซื้อ แฟรม ! น่ะแหล่ะ เหอๆ..

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: